Akcesoria dla psów

Niebanalne akcesoria dla psów. Wszystko dla psa

Owczarek niemiecki długowłosy

Owczarek niemiecki długowłosy (langha-a r i g). Sierść jest znacznie dłuższa, przeważnie bardzo miękka. Zazwyczaj na grzbiecie tworzy się przedziałek. Podszycie występuje tylko na części lędźwiowej tułowia albo w ogóle go brak. Owczarki długowłose często wyróżniają się wąską klatką piersiową oraz wąską, wysmukłą kufą (mordą). Ze względu na znacznięv obniżoną przydatność użytkową owczarek taki nie jest pożądany.
Maść. Czarna z regularnymi brązowymi, żółtymi lub jasnoszarymi znaczeniami (podpalaniem); z czarnym czaprakiem; śniada; czarna i szara jednolita, albo z jaśniejszymi lub brązowymi znaczeniami. Mała biała plamka na piersi lub bardzo jasny kolor sierści na wewnętrznej stronie nóg są dopuszczalne, lecz niepożądane. Wierzchołek nosa powinien być czarny przy każdym umaszczeniu. Nieznaczna maska lub jej brak, żółte lub bardzo jasne oczy, jasne znaczenie na piersi i wewnętrznej stronie nóg, a także białawe pazury, rudy koniec ogona lub nieokreślone umaszczenie świadczą o niedostatecznej pigmentacji. Podszycie, z wyjątkiem psów czarno umaszczonych, zawsze jest koloru jasnoszarego. Ostateczne umaszczenie szczeniąt można określić dopiero po zakończeniu porostu włosów pokrywowych.
Wzrost. Wysokość w kłębie psa 62,5 cm, suki 57,5 cm. Dopuszczalne jest odchylenie w górę lub w dół do 2,5 cm.
Wady. Wszelkie braki obniżające przydatność użytkową, wytrzymałość i sprawność fizyczną, w szczególności cechy nie odpowiadające danej płci oraz niezgodne z naturą psa owczarskiego: obojętność, słaby układ nerwowy lub nadmierna pobudliwość, lękli-wość, osłabiona żywotność, brak chęci do wykonywania zadań. Jedno- lub dwustronne wnętrostwo i zbyt małe jądra. Słaba lub limfa-tyczna konstytucja lub brak wytrwałości. Wypłowiałe barwy uma-szczenia. Psy albinotyczne lub białe z czarnym wierzchołkiem nosa. Wzrost większy lub mniejszy od ustalonego we wzorcu. Wątła budowa, długonożność i przebudowany przód psa, za krótki tułów, zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa, miękki grzbiet, stroma postawa kończyn, jak również wszelkie usterki hamujące swobodę ruchu i osłabiające wytrzymałość aparatu ruchu. Kufa (morda) za krótka, tępa, słaba, spiczasta lub zbyt wydłużona, przodo- lub tyłozgryz albo inne wady uzębienia. Zbyt miękkie, za krótkie lub za długie owłosienie i brak podszycia. Uszy wiszące, z załamanymi końcami, cięte lub stale źle trzymane. Ogon zakręcony, zwinięty w obwarzanek i w ogóle źle trzymany, skrócony lub szczątkowy od urodzenia.

Owczarek niemiecki budowa psa

Głowa. Proporcjonalna do wielkości tułowia (długość około 40% wysokości w kłębie). Nie powinna być ani ciężka, ani za lekka lub zbyt wydłużona. Ma być sucha i umiarkowanej szerokości między uszami. Długość mózgowioczaszki równa się około 50% całej długości głowy, a szerokość mózgowioczaszki u psa nieco większa, a u suki nieco mniejsza niż jej długość. Czaszka oglądana z góry stopniowo i równomiernie zwęża się poczynając od uszu ku wierzchołkowi nosa. Czoło oglądane z przodu i z boku jest tylko nieznacznie wypukłe ze słabo zaznaczoną bruzdą. Krawędź czołowa słabo zaznaczona ukośnym przejściem od czoła do grzbietu nosa. Kufa (morda) mocna, długa, sucha; grzbiet nosa prosty o linii prawie równoległej do przedłużonej linii czoła; oglądany z góry zwęża się stopniowo ku wierzchołkowi nosa. Policzki lekko zaokrąglone, nie wystające. Szczęka i żuchwa silnie rozwinięte. Wargi suche, dobrze przylegające. Uzębienie zdrowe, mocne, pełne (42 zęby: 20 w szczęce i 22 w żuchwie). Zgryz nożycowy z dobrze przylegającymi do siebie siekaczami szczęki i żuchwy. Między zębami nie powinno być większych odstępów. Oczy średniej wielkości, w kształcie migdału, osadzone lekko skośnie, nie wyłupiaste, o barwie dostosowanej do umaszczenia, możliwie ciemnej. Spojrzenie żywe, spokojne, świadczące o pojętności. Uszy średniej wielkości, wyscko osadzone, szersze u nasady, stojące, prosto trzymane, ostro zakończone, z małżowiną skierowaną do przodu. Szczenięta i młode psy w okresie zmiany zębów, czasem do 6 miesiąca życia lub nawet dłużej, mają uszy zwisające albo stulone do wewnątrz. Wiele psów podczas ruchu lub spoczynku w postawie leżącej kładzie uszy na szyi, co nie jest wadą.
Szyja. Mocna o dobrze rozwiniętym umięśnieniu, sucha bez podgardla ,trzymana pod kątem 45° do poziomu. W podnieceniu pies unosi ją wyżej, podczas biegu kłusem opuszcza ją niżej.
Tułów. Długość tułowia powinna wynosić 110—117% wysokości psa w kłębie. Psy o kwadratowym formacie sylwety nie są pożądane. Kłąb długi, wyraźnie wzniesiony i łagodnie przechodzący w linię grzbietu. Klatka piersiowa głęboka (około 45—48°/o wysokości w kłębie), długa, sięgająca daleko do tyłu, z wyraźnym przedpiersiem, lecz nie za szeroka. Żebra długie, ani beczkowato wygięte, ani płaskie. Grzbiet łącznie z lędźwiami o linii prostej lekko opadającej od kłębu do zadu. W części piersiowej nie długi, mocny. Lędźwie krótkie, szerokie, mocne, silnie umięśnione. Zad długi, lekko spadzisty (około 23°). Krótki, spadzisty lub o poziomej linii zad nie jest pożądany. Brzuch łagodnie podkasany.
Kończyny przednie. Łopatka długa, skośnie ustawiona (pod kątem około 45°), dobrze umięśniona, płasko przylegająca. Ramię mocne, dobrze umięśnione. Przekrój kości raczej owalny. Kąt łopatki z ramieniem około 90°. Podramię oglądane ze wszystkich stron proste, o długości większej niż głębokość klatki piersiowej. Łapa. Sródręcze lekko odstawione (około 20°). Palce krótkie, wypukłe, ściśle zwarte w piąstkę o kształcie okrągłym. Opuszki twarde, lecz nie szorstkie. Pazury krótkie, mocne, ciemne.
Kończyny tylne. Pośladki szerokie, silnie umięśnione. Kąt w stawie kolanowym około 120°. Staw skokowy mocny. Śródstopie mocne. W razie występowania wilczych pazurów powinno się je usuwać w pierwszych dniach życia szczenięcia.
Ogon. Obficie owłosiony, opuszczony w dół sięga co najmniej stawu skokowego, lecz nie niżej jak do połowy śródstopia. Gdy pies jest spokojny, trzyma ogon lekko wygięty; gdy podniecony lub w ruchu, unosi go wyżej i bardziej wygina, jednakże nie powinien unosić powyżej linii poziomu.
Szata. Owczarek niemiecki o twardym owłosieniu (stockhaarig). Poszczególne włosy proste, twarde i przylegające. Głowę łącznie z wewnętrzną stroną uszu, przednią stronę nóg i palce okrywa sierść krótka, szyję — dłuższa i gęściejsza. Na tylnej stronie nóg przednich i tylnych sierść jest dłuższa, sięgając na przednich do nadgarstka, a na tylnych do stawu skokowego. Na pośladkach dłuższe włosy tworzą średniej długości „portki”. Występują również formy o pośredniej długości sierści.
Owczarek    o    długim    twardym    owłosieniu
(langstockhaarig). Poszczególne włosy są dłuższe, nie zawsze proste i nie przylegające do ciała. Szczególnie na wewnętrznej stronie uszu, za uszami, na tylnej stronie podramienia i części lędźwiowej tułowia sierść jest znacznie dłuższa, tworząc czasem kosmyki na uszach i frędzle od łokcia do śródstopia. „Portki” na pośladkach są długie i gęste, ogon obficie owłosiony z tworzącym się na spodniej stronie niewielkim piórem. Takie owłosienie nie jest pożądane, ponieważ nie jest odporne na wpływ warunków atmosferycznych. Jednakże psy, które mają szatę z dostatecznie rozwiniętym podszyciem, mogą być dopuszczane do hodowli.

Owczarek niemiecki

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 166a
Owczarek niemiecki, inaczej alzacki, często błędnie nazywany jest wilkiem lub wilczurem. Dużą zasługę, jeśli nie główną, w wytworzeniu tej rasy położył Stephanitz, który napisał o niej bardzo obszerną książkę. Jest to chyba największa monografia jednej rasy, bo mająca objętość ponad 1000 stron, obszerniejsza niż wszystkie inne znane mi książki poświęcone kynologii.
Nie ma chyba człowieka w “Polsce, a nawet w całym cywilizowanym świecie, który by nie zetknął się z psem tej rasy i nie słyszał lub osobiście nie doświadczył jego inteligencji i przydatności w służbie obrończej, policyjnej, śledczej czy pasterskiej. Spotyka się je czasami w służbie łowieckiej jako posokowce czy aportery. Najczęściej pełnią rolę stróżów domowych, fabrycznych czy gospodarskich, a także jako psy wojskowe (sanitarne, łącznościowe itp.). doskonale też wywiązują się z obowiązków przewodników ociemniałych. Spełniają swe zadania w każdym rodzaju służby. Są łatwe do szkolenia, lecz źle lub wcale nie prowadzone mogą stać się niebezpieczne wskutek swojej agresywności oraz skłonności do włóczęgostwa i kłusownictwa. W żadnej chyba rasie nie ma tylu niezwykle inteligentnych i przydatnych pomocników i towarzyszy człowieka, lecz i żadna inna rasa nie przyczyniła się w takim stopniu jak ta do zapełnienia świata różnymi kundlami owczarko-podobnymi. Owczarek jest psem służbowym, wymaga więc zajęcia wpływającego na jego rozwój fizyczny i psychiczny. Kto nie ma czasu lub ochoty zajmować się nim stale, niech lepiej kupi pieska pokojowego; w ten sposób oszczędzi sobie i otoczeniu wiele przykrości.
Wzorzec ustalony po raz pierwszy 20 września 1899 r.f następnie po pewnych zmianach i uzupełnieniach w latach 1901, 1909, 1930 i 1961 ostatecznie opracowany i uchwalony na posiedzeniu Welt-Union der Vereine fur Deutsche Schaferhnde — WUSV — w dniu 30 sierpnia 1976 r. oraz zatwierdzony przez FCI pod nr 166b dnia 12 kwietnia 1977 r.*
Pochodzenie. Owczarek niemiecki (der Deutsche Schaferhund), którego hodowlę kierowaną rozpoczęto po założeniu Związku w 1899 r., pochodzi od psów pasterskich występujących wówczas w dwóch odmianach: środkowoniemieckiej i południow oniemieckiej. Celem hodowli było stworzenie rasy psa o wysokiej sprawności użytkowej. Dla osiągnięcia tego ustalono wzorzec określający właściwości rasy zarówno fizyczne jak i psychiczne.
Wrażenie ogólne i cechy psychiczne. Pies średniego wzrostu o lekko wydłużonym tułowiu, mocnej budowie, suchym kośćcu i silnym umięśnieniu. Dzięki właściwemu stosunkowi wysokości psa do długości tułowia oraz dobremu ustawieniu i ukątowaniu kończyn ma on łatwość znacznego wyrzutu nóg do przodu w kłusie i jest przy tym bardzo wytrzymały. Ma okrywę włosową dobrze chroniącą go przed wpływem warunków atmosferycznych. Charakterystyczne cechy płci powinny być bardzo wyraźne. Należy dążyć do uformowania ładnego wyglądu zewnętrznego psa, pod warunkiem, że to nie wpłynie na jego wartość użytkową.
Odpowiadający wzorcowi wygląd owczarka niemieckiego obrazuje wrodzoną siłę, pojętność i zwrotność w ruchu, przy czym w osiągniętej przy dobrych proporcjach równowadze nic ująć, nic dodać. Jego sposób poruszania się i zachowania świadczy o zdrowiu fizycznym i psychicznym, co umożliwia mu ogromną wytrzymałość i stałą gotowość wykonywania zadań psa użytkowego Tylko doświadczony fachowiec może stwierdzić, czy pies ma wymagane od owczarka niemieckiego właściwości użytkowe. Toteż orzekać o tym powinni specjalni sędziowie, którzy mają obowiązek sprawdzić cechy psychiczne oglądanych na przeglądzie psów włącznie z ich reakcją na odgłos strzału. Przy kwalifikowaniu do hodowli wolno uznawać za doskonałe tylko takie owczarki niemieckie, które wykażą się jakimś stopniem wyszkolenia.
Pomimo wybujałego temperamentu owczarek niemiecki powinien być skłonny do uległości dostosowywać się do każdej sytuacji, chętnie wykonywać przeznaczone dla niego zadanie, wykazywać śmiałość i wytrwałość w obronie swego przewodnika lub jego majątku. Na życzenie przewodnika ma chętnie atakować, ale na ogół powinien być wprawdzie czujnym, lecz posłusznym i miłym towarzyszem w domu, zachowującym się spokojnie w stosunku do znanego mu otoczenia, w szczególności dzieci i innych zwierząt oraz powściągliwości wobec ludzi, Ogólny jego wygląd jest wyrazem naturalnej szlachetności i wzbudzającego respekt spokojnego usposobienia.
Charakterystycznymi cechami- psychicznymi owczarka niemieckiego są: zdrowy system nerwowy, spostrzegawczość, powściągliwość, uległość, czujność, przywiązanie i „nieprzekupność”, a prócz tego skłonność do walki, śmiałość i wytrwałość.
Użytkowość. Dzięki wrodzonym cechom psychicznym owczarek niemiecki jest doskonałym psem użytkowym w ogólności, szczególnie zaś jako pies stróżujący, towarzyszący, obrończy i pasterski. Jego uzdolnienia węchowe w połączeniu z budową kłusaka znacznie ułatwiają mu tropienie śladów.

PSY PASTERSKIE LUB OWCZARSKIE

Pasterskimi nazywamy psy użytkowe do pilnowania i pędzenia stad zwierząt (bydła, owiec). Wszystkie one są spokrewnione z psami bojowymi i przypominają lżejszego doga tybetańskiego, wszystkie w mniejszym lub większym stopniu są podobne do siebie. Służba ich polegała kiedyś na pilnowaniu stad zwierząt i obronie przed wilkami, niedźwiedziami i złodziejami, ewentualnie na poskramianiu agresywnych buhajów oraz na pomocy przy pędzeniu zwierząt na targowisko lub do rzeźni (nieraz na duże dystanse). Były raczej psami obrończymi.
Psy owczarskie były pomocnikami owczarzy. Pilnowały pól uprawnych przed powierzonymi im świniami czy owcami, przeganiały stada z miejsca na miejsce. Były poza tym doskonałymi, czujnymi stróżami obejścia, a także opiekunami stad indyków i ferm kurzych przed szkodnikami — lisami, kunami, a nawet ptactwem drapieżnym polującym na pisklęta.
Psy te od setek pokoleń pomagały człowiekowi przy pasieniu stad, głównie owiec i przy-tej współpracy uległy surowej selekcji. Owczarz bowiem nie mógł używać psów niepojętnych i nieposłusznych. Psy owczarskie ujmują swą uległością i gorliwym wykonywaniem rozkazów, są one dobrymi stróżami, a także dzielnymi obrońcami, choć odwaga ich nie jest tak wielka jak psów bojowych. Poza tym czują się one pewniej w obecności swego przewodnika.

Ocena psów za granicami kraju

W Anglii i w krajach skandynawskich następuje jeszcze eliminacja najlepszego psa w rasie przez porównanie psa i suki, następnie najlepszego psa w grupie, najlepszego w kategorii i w końcu najlepszego psa wystawy. Moim zdaniem porównywalne są tylko psy jednej rasy. Trudno bowiem znaleźć właściwe kryteria porównawcze przy konkurencji np. charta z mopsem. Taką konkurencję można by najwyżej wprowadzić u nas jako plebiscyt publiczności, która wybierałaby, głosując kartkami wstępu, najpiękniejszego psa. Dałoby to pogląd, jaka rasa cieszy się w danym środowisku największą popularnością.
Pisząc o wystawach, należy wspomnieć, iż wystawca nie powinien nigdy okazywać swego niezadowolenia z uzyskanej oceny. Sędziowie są znawcami ras i na pewno oceniają je bezstronnie, są oni jednak tylko ludźmi, a więc oceniają subiektywnie. Jeden wyżej ocenia np. zwartą budowę z tolerancją dla głowy, inny właśnie na kształt głowy zwraca szczególną uwagę. Stąd też ten sam pies u różnych sędziów może uzyskać różne oceny i każdy z tych sędziów może mieć swą subiektywną rację. Nadto ten sam pies u tego samego sędziego może na różnych wystawach uzyskać różne oceny. Pies jest istotą żywą i miewa zmienną formę, a nawet ulega nastrojom wpływającym na prezencję. Sportowiec (a udział w wystawie jest sportem) umie z uśmiechem odnosić nie tylko zwycięstwa, ale i porażki. Pokonany zawodnik odnosi się dżentelmeńsko do współzawodnika, nie krytykuje go, lecz gratuluje sukcesu. I jeszcze jedno: wystawca pamięta o tym, że wystawa jest organizowana nie tylko dla wystawców, lecz i dla zwiedzającej publiczności. Rzetelny wystawca nie opuszcza wystawy przed jej zamknięciem. W Anglii nakłada się wysokie grzywny za przedwczesne opuszczanie wystawy, a w razie recydywy — pozbawia praw do udziału w wystawach.
Przedstawiając psa do oceny, należy go odpowiednio przygotować. Jest chyba oczywiste, że pies powinien być czysty. U ras długowłosych lub szórstkowłosych czy kosmatych niewskazane jest kąpanie psa tuż przed wystawą, gdyż włos odtłuszczony nie układa się dobrze i łatwo łapie kurz i sadzę. Pies powinien być również należycie wychowany, tj. powinien dać się oprowadzać w tempie wskazanym przez sędziego. Nie powinien wisieć na lince, gdyż utrudnia to lub wręcz uniemożliwia ocenę chodów. Powinien na rozkaz pana ustawiać się do oceny, pozwalając sędziemu czy asystentowi na dotykanie (badanie szaty) i oglądanie zębów. Pies nie powinien atakować ani nawet oszczekiwać konkurentów, ani ludzi na ringu. Sędzia może usunąć z ringu bez oceny psa zachowującego się bez powodu agresywnie.
Wystawca powinien ściśle stosować się do poleceń sędziego, a nadto stale kontrolować zachowanie się i postawę swego psa.

Ocena psa na ringu

Bez oceny pozostawia się psy wykazujące wady dyskwalifikujące, szczególnie kastraty, wnętry oraz te, które nie odpowiadają wzorcowi rasy, a także osobniki nadmiernie nerwowe lub agresywne, czy nienależycie zachowujące się na ringu.
Psy, które otrzymały ocenę doskonałą lub bardzo dobrą, szereguje sędzia w kolejności, przyznając im lokaty od pierwszego do czwartego miejsca. Jeśli żaden pies nie otrzymał lepszej oceny niż dobrą, to tylko wybiera się jednego najlepszego. Poza tym wszystkie inne psy nie otrzymują lokat, tylko oceny.
W każdej klasie mogą być przyznane 3 medale dla trzech pierwszych eksponatów: psy z oceną doskonałą otrzymują medal złoty, z oceną bardzo dobrą — medal srebrny. Suki z oceną dobrą — brązowy (medal brązowy przyznać można tylko jeden w danej klasie). Psy z oceną dobrą nie mogą być wyróżnione medalem.
Na wystawach krajowych i międzynarodowych sędziowie mogą w klasie zwycięzców, otwartej i użytkowej przyznać pierwszemu psu z oceną doskonałą — jeśli jest wpisany do PKR lub innej zagranicznej księgi rodowodowej i wyróżnia się swą pięknością oraz ukończył 15 miesięcy — certyfikat na wystawowego championa CWC (za granicą: CAC = certificat au championat). Za trzykrotne uzyskanie CWC od różnych sędziów pies otrzymuje automatycznie tytuł championa krajowego przyznawany przez Zarząd Główny Związku Kynologicznego.
Tytuł zwycięzcy danej rasy nadaje się w wyniku porównania pierwszego doskonałego z klasy zwycięzców z pierwszym doskonałym z klasy otwartej i z pierwszym doskonałym z klasy użytkowej. W wyjątkowych wypadkach, gdy pies wyróżnia się pod każdym względem i uzyskał certyfikat CWC, sędzia — również w braku konkurenta z innej klasy — może przyznać tytuł zwycięzcy.
Tytuł zwycięzcy młodzieży danej wystawy uzyskuje pies w klasie młodzieży, jeśli uzyskał pierwszą lokatę z oceną doskonałą w konkurencji co najmniej 5 psów w klasie. Jeśli pies jest wyjątkowo piękny i uzyskał ocenę doskonałą, sędzia według swego uznania może również bez udziału 5 konkurentów przyznać mu tytuł zwycięzcy młodzieży.
Pies wyróżniający się ogólną pięknością może uzyskać CACIB z pierwszą lokatą na wystawie międzynarodowej bez względu na liczbę konkurentów z oceną doskonałą. Certyfikat wydaje się tylko jednemu psu (względnie suce) w danej rasie, porównując pierwsze doskonałe z klas otwartej, zwycięzców i użytkowej. Pierwszemu z nich może sędzia przyznać certyfikat CACIB. Następnie przywołuje do porównania drugiego doskonałego psa z tej klasy, z której pochodzi zwycięzca i porównawszy taką nową stawkę, może
przyznać certyfikat na rezerwowy CACIB. Ma to o tyle znaczenie, że w wypadku niezatwierdzenia wniosku dla pierwszego wyróżnionego lub gdy zdobył on już wcześniej tytuł międzynarodowego championa, pies uzyskujący certyfikat rezerwowy wchodzi na jego miejsce i otrzymuje CACIB.
Po czterokrotnym uzyskaniu CACIB-u od różnych sędziów w co najmniej trzech krajach pies nabywa uprawnienie do tytułu championa międzynarodowego. Jeden certyfikat musi jednak uzyskać w kraju macierzystym lub kraju pochodzenia danej rasy.
Weryfikację wniosków CACIB przeprowadza Sekretariat Główny FCI w Thuin i on też za pośrednictwem Związku Kynologicznego nadaje tytuł championa międzynarodowego (psy zgłoszone po zamknięciu katalogu, nawet jeśli w drodze wyjątku będą oceniane na ringu, lecz nie figurują w katalogu, nie mogą pretendować o żaden certyfikat ani CWC, ani CACIB, ani o tytuł zwycięzcy).
Powyższe postanowienia oparte są na aktualnie obowiązujących w kraju przepisach. Na poszczególnych jednak wystawach i w innych krajach mogą zachodzić pewne różnice.

Wady psów

Po dokonaniu oceny psa według podanej kolejności podaje się zauważone wady (wrodzone łub nabyte) i określa stopień ich istotności, czy są one dyskwalifikujące, czy stanowiące tylko błąd piękności. Przy ocenianiu psów użytkowych wszystkie wady wpływające w znacznym stopniu na obniżenie ich wartości roboczej (np. luźne łopatki, zapadnięty grzbiet) powinny je dyskwalifikować. Ponieważ celem wystaw i pokazów jest selekcja materiału hodowlanego, powinny być bezwzględnie dyskwalifikowane i wykluczone z oceny psy wytrzebione i wnętry.
Jak z podanego opisu wynika, dokonanie oceny psa wymaga od sędziego doskonałej znajomości budowy zwierzęcia i wzorca ocenianej rasy. Komitety wystawowe powinny ułatwiać sędziemu pracę przez przydzielenie sprawnych sekretarzy ringowych i porządkowych. Obowiązkiem sędziego jest dokładne wypełnienie karty oceny wraz ze wskazaniem zalet i wad ocenianego psa, aby hodowca czy właściciel mógł być o nich poinformowany. Ocena bez tych wskazówek nie spełnia pouczającego zadania i może budzić zastrzeżenia i podejrzenia o stronniczość. Wystawcy z kolei nie powinni przyjmować krytyki psa jako osobistej przykrości, lecz raczej zrezygnować w hodowli z psa nie nadającego się do rozpłodu.
Przed urządzeniem wystawy organizatorzy powinni podać w programie lub w zapowiedziach, kto przewidziany jest jako sędzia dla danej rasy. W ten sposób można tylko zachęcić wystawców do udziału i nadać imprezie poważniejszy charakter. Hodowca, który zwykle zna wymagania stawiane interesującej go rasie, a także sędziów, odniesie się wówczas do sędziowania z zaufaniem.
Ocena wystawowa jest tylko kryterium piękności psa, a nie jego użyteczności. Toteż wystawca, którego pies otrzyma niezbyt wysoką ocenę, nie powinien uważać tego za dyskwalifikację psa. Pies taki może mimo to być najmilszym i najużyteczniejszym towarzyszem. Co więcej — ocena doskonała nie jest gwarancją, że pies ten jest w pełni pełnowartościowym przedstawicielem swej rasy, bowiem na wystawie praktycznie nie można ocenić charakteru. Toteż zdarzyć się może, że pies z oceną doskonałą uzyskaną za ekste-rier na wystawie może zostać zdyskwalifikowany jako materiał hodowlany jeśli ujawni się, że posiada wady charakteru lub np. pies myśliwski wykaże brak węchu.
Po każdej wystawie powinno być opracowane sprawozdanie, w którym zestawia się psy według klas i lokat — w miarę możliwości z opisem zgodnym z kartą ocen. Takie sprawozdania powinny być publikowane w czasopiśmie związkowym albo w osobnych sprawozdaniach, aby zainteresowani mogli się zapoznać ze stanem i wartością materiału hodowlanego.

Wzrost psa

We wzorcu wzrost psa jest zwykle podawany w górnej i dolnej granicy. Pomiaru dokonuje się za kłębem (miarą prętową, a nie taśmową), gdy zwierzę stoi na równym podłożu w naturalnej postawie. Mierzenie powinno się odbywać w linii pionowej, przebiegającej przez łokieć, przy czym sierść na kłębie powinna być ściśle przyciśnięta do skóry. Przy dokonywaniu szczegółowych pomiarów, np. przy licencjonowaniu, mierzy się również wysokość w zadzie (w taki sam sposób po linii pionowej w najwyższym punkcie krzyża). Czasem mierzy się też obwód klatki piersiowej zwierzęcia oraz oblicza się stosunek wysokości do długości ciała. Obwód klatki piersiowej mierzy się taśmą po obwodzie prostopadle do podłoża tuż za łokciem. Długość mierzy się (miarą prętową) wzdłuż linii poziomej tułowia w mniej więcej połowie jego wysokości. U niektórych ras przeprowadza się również porównawcze pomiary obwodu czaszki w stosunku do twarzowej lub innych części głowy.
Przeprowadzenie dokładnych pomiarów psa nie jest łatwe, rzadko stoi on dłuższy czas bez ruchu, a poza tym niepokoją go przyrządy pomiarowe. Toteż każdy pomiar zdejmuje się kilkakrotnie i przyjmuje wartość średnią. Psy zgłaszane na wystawy należy przyzwyczaić do pomiaru nie tylko dokonywanego przez właściciela, lecz również przez obcych. Odchylenie od przepisowych wymiarów nie powinno być w zasadzie przyczyną dyskwalifikacji, jeżeli zachowane są proporcje. Tylko u psów olbrzymów i karłów, które są raczej psami dekoracyjnymi, a nie użytkowymi (dogi, pinczery) dąży się do ustanowienia rekordu olbrzymowatości lub karłowatości. Warto jednak pamiętać, że takie krańcowe wartości osiąga się zwykle kosztem osłabienia konstytucji lub zaniedbania innych cech fizycznych czy psychicznych. Psy użytkowe pod względem wielkości powinny być utrzymane w granicach średnich, przewidzianych dla danych ras.
Masa. Przy ocenie psa — oprócz wymiarów — bierze się nieraz pod uwagę masę ciała, a u niektórych ras tylko masę. Wartości podane we wzorcach odnoszą się oczywiście do psów znajdujących się w normalnej wystawowej kondycji, tj. ani zatuczonych, ani wychudzonych.

Umaszczenie psów

U psów użytkowych maść w zasadzie odgrywa rolę podrzędną, dlatego przy ustalaniu niektórych wzorców nie przywiązywano do niej wagi, dla innych zaś obowiązują ścisłe i rygorystyczne przepisy (np. szary dog arlekin jest dyskwalifikowany, podobnie jak biały owczarek niemiecki). U psów rozróżnia się kilka typów umaszczenia. Maścią jednolitą (biała, czarna lub brązowa we wszystkich odcieniach) nazywa się barwę okrywy jednakową na całym ciele. Na tle maści zasadniczej mogą występować nieznaczne, lecz ściśle umiejscowione znaki innej barwy (np. podpalany spód i kończyny, znaki nad oczami, maska). Jeżeli są one pożądane dla danego wzorca, muszą być wyraźnie zarysowane, a nie zlewające się z tłem. Maść jednolita może być w różnych tonacjach — i tak czerń może być lśniąca (dżetowa) lub matowa z brązowym lub szarawym tonem, srebrzystopopielata. Żółtobrązowa może być ruda (terier^ irlandzki), płowa (bokser), czekoladowa poprzez cytrynową aż do izabelowatej; często przy tym umaszczeniu występuje czarna maska i tzw. „ośla pręga” wzdłuż grzbietu. Szczególną odmianą jest tzw. sable (ang.), co tłumaczy się jako „śniady”. Jest to maść w różnych odcieniach, od żółtego do brązowego z mniejszą lub większą domieszką włosów czarnych. Maść ta jest jedną z przewidzianych we wzorcu collie. Występuje także u innych ras, szczególnie często u pekińczyka.
Maść dziczą lub wilcza jest wtedy, gdy poszczególne włosy są czarno-żółte prążkowane. Rzadko występuje maść szynszylowata. Umaszczenie marmurkowate (merle lub dapple) jest wtedy, gdy na jaśniejszym popielatym lub kawowym tle występują ciemniejsze czarne lub czekoladowe plamki (collie, jamnik). Maść łaciata jest wtedy, gdy na białym tle są kolorowe łaty, przy czym jeśli na białym lub szarym tle występują nieregularne plamy czarne mówimy o arlekinach, o cętkowaniu zaś wtedy, gdy na białym tle występują okrągłe cętki. Szczególną postacią łaciatości jest tzw irlandzkie znaczenie, gdy białe plamy występują na pysku, czole, podgardlu, piersi, na łapach, karku i na końcu ogona. Albinizm, czyli brak barwnika, jest zawsze wadą, a nawet powoduje całkowitą dyskwalifikację. U niektórych ras wymagane jest przepisowe rozmieszczenie łat lub
przewidziane są ograniczenia co do zestawu kolorów (King Charles spaniel, dalmatyńczyk, dog arlekin). Tego rodzaju cechy umaszczenia bierze się pod uwagę przy ocenia psa, jeśli wymaga tego wzorzec. Należy wreszcie wspomnieć o mieszaninie włosów brązowych z białymi — maści dereszowatej oraz o mieszaninie włosów białych i czarnych — szpakowatej, żelazistej lub oszronionej. Dropiatym nazywa się psa, jeśli na białym, popielatym lub dereszowatym tle występują drobne cętki czarne lub brązowe. Pręgowany (lub moręgo-wany) — to pies o maści jednolitej (zwykle płowej), na której występują ciemne lub czarne pręgi, co zwykle łączy się z czarną maską.

Odmiany sierści psa

Sierść nienaturalna, jako przejaw domestykacji, występuje zasadniczo w 4 odmianach.
Sierść kosmata. Pokrywa jest długa, szorstka; włosy układają się różnokierunkowo i mają skłonność do dwustronnego rozdzielania się (przedziałek) na głowie i wzdłuż grzbietu, a poza tym do spilśniania (np. komondor, owczarek rosyjski, bobtail, puli).
Sierść szorstka. Pokrywa składa się z włosów średniej długości, szorstkich w dotyku, mniej lub bardziej sterczących. Włosy takie często tworzą brodę, a nad oczyma krzaczaste brwi. U psów z szorstką szatą pożądany jest włos pokrywowy twardy, zwarty i gęste zwarte podszycie (airedale terier). Wśród włosów szorstkich występuje czasami dodatkowo dłuższy włos ościsty, sterczący wśród włosów pokrywy (np. wyżeł niemiecki ostrowłosy).
Sierść wełnista. Nie ma tu wyraźnego rozgraniczenia między włosami pokrywowymi a podszyciem. Futro jest jednolite, raczej szorstko-twarde w dotyku, z naturalną skłonnością do lokowatości — przypomina wełnę owczą i łatwo się spilśnia (np. pudel). Sierść wełnista oraz kosmata są formami pokrewnymi, trudno więc nieraz zakwalifikować danego osobnika do jednej z nich, gdyż u niektórych ras (komondor, owczarek staroniemiecki) występują typy pośrednie zbliżone do jednej lub do drugiej grupy
Sierść jedwabista. Jest to’ również forma uwłosienia powstała w wyniku długotrwałej selekcji, dowodząca raczej zwyrodnienia psiej szaty. Włos jedwabisty jest średni lub długi, raczej nie zwarty, o jedwabistym połysku, ze skłonnością do tworzenia fal i loków, często ze słabym podszyciem lub bez niego. Szata taka jest dopuszczalna tylko u psów pokojowych, nie daje bowiem ochrony zwierzęciu przed deszczem wskutek rzadkiego lub brakującego podszycia.  U ras takich ceniony jest włos jak najdłuższy,   delikatny, lśniący (np. u maltańczyka, spaniela karłowatego).
Skóra. Przy ocenie szaty zwraca się uwagę na skórę; bywa ona ściśle przylegająca, jak np. u foksteriera, dobermana, lub obfita luźna, tworząca podgardle i fałdy (bloodhound, buldog). To co u jednej rasy jest cechą wymaganą, u innej może wpłynąć na dyskwalifikację. Zwraca się także uwagę na pigmentację skóry, która powinna harmonizować z szatą psa, podobnie jak barwa pazurów.
Bardzo rzadkie są rasy afrykańskie czy chińskie o skórze zupełnie gołej lub tylko gdzieniegdzie porośniętej kępkami szczecinowatego włosa.